Yine Mevsimler Geçecek

O altın saçlı hayal bütün ufkunu kaplamıştı!  Gündüz bir güneş gibi gözlerini İstanbul’a açtığında, ufkunda doğuyor, akşam olurken adalarda nazlı bir yâr gibi batıyordu. Akşam olunca lacivert kâseyi o ay yüzüyle mehtaba çeviriyor, Sultanahmet’ten ak yaşmaklı bir taze gelin gibi Haliç’e yüzü vuruyor, Çamlıca’ya ışıklarını konduruyor, Fenerbahçe’de deniz feneri gibi gizli âlemlere koyu karanlıklara ışıklar saçıyor, Marmara açıklarından geçen gemilere deniz feneri oluyor, gemilerin yollarını aydınlatıyor, erguvanî akşamları o ay gibi yüzüyle sarartıyor, gece ilerleyen saatlerde Kız Kulesi suretine bürünüyor, Yedikule zindanlarının loş dehlizlerini ve kanlı mazgallarını şöyle bir ışık tayfı gibi aydınlatıyor, Kağıthane’de eski Lale Devri güzellerinin kaşlarına rimel çekiyor, Kanlıca’da güneşin battığı yere nefti sürmesini dokunduruyor, gönlüne yıldızlardan ışıltılar saçıyordu! Her nereye baksa, nereye dönse ondan bir iz, işaret silüet görüyor ve buluyordu. Onu bulduğunda da kendini kaybediyordu. Zaten kaybolmak istiyordu, bunu da daima başarıyordu. Aşk zaten kayboluştu!